Menu Zamknij

Klaster-prowizorka w Kole Studentów Informatyki UJ -część 1

Kiedy mój współadministrator z serwerowni Kola Studentów Informatyki UJ znalazł informację, że nasz wydział pozbywa się starych bezdyskowych maszyn i jakoś nikt ich nie chce od razu wkroczylismy do akcji i dzięki dobrym stosunkom z administratorami wydziałowymi dostaliśmy aż 30 maszyn. Projekt jaki wymyśliliśmy jest śmiały – klaster obliczeniowy, ale my nie damy rady? Konfiguracja nie powala, ale do celów edukacyjnych to aż nadto: AMD Athlon X2 5200+ (2 rdzenie @3GHz), 4GB RAM, płyta Gigabyte’a, nvidiowy Gigabit Ethernet. Procesory z tej serii co mają zepsuty czujnik temperatury, ale ujdą.

Pierwszym etapem było wybranie liczby maszyn do użycia. Bardzo prostym ogranicznikiem okazała się liczba portów w switchach gigabitowych, które można było tanio znaleźć na allegro – 24 (-1 port na podpięcie się do świata). Skoro o sieci to opowiem jaka na ten moment jest planowana topologia – 23 maszyny wpięte do switcha, na nieco mocniejszym komputerze nazwanym roboczo „klaster-master” (podobny mobo Gigabyte, nieco inny model CPU ale ta sama seria i 8GB RAM) z dwoma interfejsami sieciowymi – jeden robiący sieć wirtualną dla klastra, drugi wpięty do naszego głównego switcha do sieci wydziałowej.

Gigabitowy switch D-Link DGS 1024D znaleziony okazyjnie na Allegro
Gigabitowy switch D-Link DGS 1024D znaleziony okazyjnie na Allegro

Zasilanie okazało się ciekawym wyzwaniem ponieważ wiele osób wątpiło w to czy nasza serwerownia, która pierwotnie była salą komputerową wytrzyma takie obciążenie (regularnie pracuje tam „większe kilka” solidnych maszyn). Prosty eksperyment został wykonany – zmierzona maksymalna moc pobierana przez docelowy komputer na pełnym obciążeniu CPU to 120W, zaokrąglamy w górę do 150W. 24*150W = 4kW zaokraglając jeszcze bardziej w górę. Czyli tyle co dwa czajniki elektryczne jakie mamy w samym Kole. A więc jednocześnie wpięliśmy dwa takowe do tego samego kanału w podłodze i odpaliliśmy równolegle. Zagotowały wodę i jakoś nic nie wybuchło. I tak nie planujemy mieć tych 24 jednostek włączonych 24/7 tylko wybudzać je w razie potrzeby przez wake-on-lan.

Zakupy jakie musieliśmy zrobić do tej pory to: wspomniany switch D-Linka (80zł), 3 przedłużacze po 8 gniazd (Acar S8 – 30zł sztuka), skrętka (około 50m – 50gr/m) i wtyki RJ45 (20zł/100szt).

Mając 24 maszyny w estetycznej piramidce (ten układ okazał się najbardziej stabilny bez stosowania dodatkowych stelaży) trzeba je przejrzeć, sprawdzić czy działają, spisać adresy MAC i oznakować. Czyli iterując się po każdym komputerze: wpiąć zasilanie, klawiaturę, monitor i sprawdzać i spisywać. Ale komu by się chciało to robić ręcznie. W tym celu przygotowałem Knoppixa na pendrivie na którego wgrałem dodatkowy skrypt, który na starcie pyta użytkownika o ID komputera – wtedy wybieramy numer kolejny i markerem znakujemy jednostkę, skrypt następnie tworzy plik o takiej nazwie, zapisuje w nim adres MAC i inne szczegóły maszyny (powinny być takie same, ale kto wie – warto zweryfikować) + odczyty temperatur, a następnie odpala w tle skrypt zajeżdżający CPU sam zapisując co 5 sekund licznik czasu do pliku – wówczas jeśli komputrer niespodziewanie się wyłączy to będzie można odczytać ile wytrzymał. Oczywiście po 5 minutach warto to ręcznie przerwac bo już wiadomo że nie jest to ekstremalnie uszkodzony układ. Tak zebrane czasy można wykorzystać do posortowania maszyn i zostawienia w klastrze najlepszych.

Estetyczna wieża z komputerów - najsolidniejsza forma ustawienia
Estetyczna wieża z komputerów – najsolidniejsza forma ustawienia

Proces czasochłonny, ale nie ma innej opcji. Zarabianie kabli zajmie podobną ilość czasu.

W kolejnym odcinku opiszę konfigurację klaster-master’a i systemów bootwanych po sieci.

Zapraszam także na stronę Koła Studnetów Informatyki UJ.

Dodaj komentarz