Menu Zamknij

Kilka słów o utrzymywaniu prawdziwej historii w gicie i unikaniu git ammend

Tematem tego wpisu jest praktyka, którą zauważyłem zwłaszcza u młodszych programistów podczas pracy na feature branchach – poprawianie literówek, czy drobnych błędów w systemach kontroli wersji typu git za pomocą git ammend. Moim zdaniem nie jest to zbyt uczciwe głównie wobec siebie.

Pokusa, by poprawić literówkę w komentarzu, czy zrobić typową poprawkę w rodzaju +1 za pomocą git commit --ammend, a następnie wypchnąć zmiany do centralnego repozytorium, nadpisując historię zdalnego repozytorium, jest szczególnie duża, kiedy w użyciu jest jakiś system budowania lub pipeline CI/CD, którego nie można uruchomić lokalnie. Przykładowo może to być kod Puppeta, który można przetestować jedynie z danymi na puppet-masterze, czy kickstart dla maszyny wirtualnej – taki kod musi znaleźć się w repozytorium, aby narzędzia budujące mogły go pobrać – to zaś jest niezbędne, żeby przetestować zmianę.

Najczęściej na jednym commicie poprawiającym „drobną rzecz” się nie kończy i niekiedy w całym feature branchu jest jeden commit, a praca trwała cały dzień i kilkadziesiąt buildów.

Moim zdaniem takie nadpisywanie historii jest bardzo problematyczne – poza ukrywaniem historii pracy przed samym sobą i innymi może tworzyć niebezpieczny nawyk nadpisywanie historii poza branchem, nad którym pracuje tylko jedna osoba.

Zajmijmy się najpierw ukrywaniem historii przed samym sobą. Pierwszy problem z takim podejściem polega na tym, że udajemy jako developerzy, iż tworzymy kod idealny za jednym podejściem i nie popełniamy błędów. Dopiero wraz z prawdziwym doświadczeniem (nie zaś udawanymi tytułami senior, czy principal) w branży rośnie świadomość inżynierów, że kod doskonały to tysiące poprawek i zmian całych koncepcji, a nawet takiego tworzenia kodu, aby był w miarę zabezpieczony przed naszymi własnymi błędami. Drugi problem to utrata historii zmian – tak przydatnej, kiedy po kilku godzinach wypychania zmian zechcemy sprawdzić, dlaczego pewien fragment kodu działał. Historia Ctrl+Z w edytorze tekstowym jest ograniczona.

Następny aspekt dotyczy widoczności zmian dla innych. Jeśli w trakcie pracy każdy commit będzie zawierał uwagę, dlaczego zmieniliśmy akurat zmienną x o +1 to inni developerzy skorzystają na tym podczas analizy kodu w przyszłości dalszej – podczas postmortem, lub bliższej – podczas code review. Ponadto w zespołach będących częścią większej organizacji historie commitów mogą być jednym ze zbiorów danych używanych do tworzenia metryk, a takie nadpisywanie jest ukrywaniem złożoności procesu tworzenia oprogramowania lub sposobu pracy developerów.

Ostatni aspekt dotyczący tworzenia złego nawyku nadpisywania historii u innych może się wydawać nieco przesadzony, lecz zwłaszcza początkujący developerzy są na niego podatni, a nie jest to coś, o czym zwykle uczy się na kursach programowania czy na uniwersytetach. Repozytoria oparte o gita używane przez ponad jedną osobę bardzo nie lubią operacji force push – głównie dlatego, że inny użytkownik będzie miał konflikt zmian i ucierpi na tym integralność kodu. Zwykle serwery centralne (takie jak GitLab, BitBucket czy Stash) mają jakieś mechanizmy zabezpieczające i pozwalają na kontrolę dostępu do wybranych branchy, często na tyle granularną, że samego nadpisania historii można zabronić każdemu.

Zazwyczaj jednak kilka osób musi jednak mieć pełne uprawnienia administracyjne na projekcie – w tym inżynier automatyzacji, który nie musi być doświadczony. W najgorszym dla takiego scenariusza wypadku będzie to „inżynier DevOps”, którym został developer wrobiony w zajmowanie się pipeline’ami, czy release managementem z nadzieją na rozwój zawodowy. Wtedy wystarczy jakaś drobna zmiana w kodzie, którą trzeba wprowadzić na szybko podczas okienka deploymentowego i o tragedię związaną z nadpisaniem historii tak, żeby nazwa commitu się zgadzała – gotowa. Czasem też twórcy pipeline’ów tworzą numery wersji na podstawie ilości commitów od wybranego punktu w drzewie – to jeszcze bardziej zachęca do nadpisywania historii na głównych branchach podczas deploymentów.

Drobna dygresja – w kilkuletniej pracy z systemami kontroli wersji tylko raz spotkałem się z sytuacją, gdzie trzeba było realnie uważać na możliwość nadpisania historii – miało to miejsce podczas obsługi awarii serwera Azure DevOps (dawny TFS – Microsoft Team Foundation Server) podczas której, nie mieliśmy 100% pewności, czy udało nam się odtworzyć bazę danych do ostatniego punktu w czasie, kiedy serwer przyjmował pushe od użytkowników.

Reasumując bardziej pogadankowy niż techniczny artykuł – nadpisywanie historii nawet na własnych feature branchu jest brakiem uczciwości wobec samego siebie, utrudnianiem pracy sobie i innym oraz może prowadzić do wyrobienia niebezpiecznego nawyku.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *